Day of Melodies/Moving in Circles

In the black Circle

Vague memories

From the day one

Relief and pain in my mirror

What have I become?

.

I just wanna feel

The horrifying void

Every inch of your existence

Why do you seem annoyed?

.

Moving in circles

.

Given up all hopes

Have forfeited all my prays

Cause the only truth

Lies in us and what remains

.

See you again

When I ‘m blind

Lose you again

At the cross of time

.

Moving in circles

.

I know we’ll meet again

It’s a loophole time created

Then be lost again

Our shadows will be faded

.

See you again

When I’ m blind

Lose you again

At the cross of time

.

Moving in circles

.

Olga, this song is my present for your birthday…

I am blessed to have known you for all these years!

Love,

Duncan

Next

Τώρα

the true flight

Έρχονται μέρες που όλα γύρω μου σταματάνε.

Οι ακαθόριστοι ήχοι της πόλης ακατεύονται αρμονικά με το θρόισμα των φύλλων, τις ανάσες των πουλιών και τις κραυγές των ανθρώπων. Γίνονται ψιθύρισμα της γης που ολοένα και απομακρύνεται από κοντά μου. Μέχρι που δεν ακούω παρά μόνο την ηχώ της ηχούς του…

Τα χρώματα στριφογυρίζουν ασταμάτητα σαν μεθυσμένο ουράνιο τόξο που αδιαφορεί για τον προορισμό του. Το καζάνι του ουρανού του είναι τόσο πολύχρωμο που με δυσκολία διακρίνω τα επιμέρους συστατικά του: Πράσινο? Πορτοκαλί? Γαλάζιο? Άσπρο! Άσπρο! Άσπρο! Κατάφερε επιτέλους ν’ αποχρωματιστεί! Το χαμένο του φως με λούζει πατόκορφα και νοιώθω να τυφλώνομαι για πάντα.

Οι μνήμες μου ξεθωριάζουν σαν να μην υπήρξανε ποτέ! Κι έπειτα τις βλέπω σαν όραμα ολοζώντανες μπροστά μου, λες και δεν τις έζησα ακόμα! Μου χαμογελάνε πονηρά. Το μέλλον μου είναι το ανάστροφο παρελθόν μου. Χαζεύω για λίγο απορρημένος. Δε βγάζω άκρη…

Με μουδιασμένο πλεόν μυαλό, δοκιμάζω να κινηθώ. Δεν τα καταφέρνω! Ξεφορτώνομαι λοιπόν το περιττό νοητικό φορτίο μου και αφήνομαι έρμαιο στον μανιασμένο ανεμοστρόβιλο του Χρόνου. Παράξενο! Αυτή τη φορά δεν νοιώθω το βίαιο τράνταγμά του.

Ευτυχία!

Ποιος ξέρει γιατί? Ίσως επειδή παράτησα τη Συνείδηση στις αποσκευές μου… Τι ήθελα και ρώτησα? Στη σκέψη και μόνο της παραπάνω απορίας, αρχίζω να αισθάνομαι ένα μικρό ταρακούνημα. Κι ύστερα ένα μεγαλύτερο. Μέχρι που μόλις καταφέρνω να ανασάνω. Ο μεγάλος δυνάστης της Ψυχής μου επέστρεψε δριμύτερος. Και μαζί του, ότι για λίγο απο μπροστά μου είχε χαθεί. Το ταξίδι έλαβε τέλος. Σειρά έχει τώρα το επόμενο….

Έρχονται μέρες που όλα γύρω μου σταματάνε…

Προσωρινά…

Προηγούμενο

 

Αμφιβολίες

circle projection

Αληθινά δε γνωρίζω αν διηγούμαι ιστορίες, ή αν οι ιστορίες διηγούνται εμένα…

Αλλά γιατί θα πρέπει το ένα ν’ αναιρεί το άλλο?

Ίσως γιατί έχουμε την ψευδαίσθηση ότι οι τροχιές μας είναι γραμμικές. Μας τρομάζει κάθε τι το άναρχο ή ατελές. Κάθε τι το αυτοαναφορικό. Κρυβόμαστε πίσω από μία ανάγκη για ολοκλήρωση. Προσδωκούμε το Τέλος με την ίδια λαχτάρα που αναζητούμε την Αρχή. Αδυνατούμε να συνδέσουμε τα δύο και να τα ταυτίσουμε με το Ενδιάμεσο. Αδυνατούμε να ζήσουμε στη Συνέχεια…

Άλλωστε, είναι δύσκολο ν’ αντικρύσει κανείς έναν τόσο μεγάλο Κύκλο από τόσο μικρή απόσταση. Κάθε βήμα επάνω του είναι καταδικασμένο να φαντάζει ευθύ. Και κάθε πορεία μοιάζει να απομακρύνεται από το ξεκίνημα, παρόλο που στην ουσία το προσεγγίζει. Όμως σ’αυτόν, κάθε “μπροστά” είναι πάντα ένα συγκεκαλυμμένο “πίσω” και κάθε “πίσω” ένα εναλλακτικό “μπροστά”. Εκεί ο χώρος είναι σφαιρικός, ενώ ο χρόνος κινείται αιώνια και αμφίδρομα.

Αλλά εμείς βιώνουμε μια διαφορετική κατάσταση. Αφηγούμαστε μια εναλλακτική ιστορία. Για μας η Γη είναι επίπεδη και οι κλεψύδρες της αδειάζουν μόνο από τη μία πλευρά. Πασχίζουμε λοιπόν να εξαλείψουμε το τεράστιο αυτό κενό, κινούμενοι αντίστροφα. Ακυρώνοντας τις πράξεις μας… Μετανιώνοντας… Αμφιβάλλοντας… Έτσι στο τέλος της ημέρας, “καταλήγουμε” πάντα στη ίδια Άγνοια από την οποία “ξεκινήσαμε”. Ανοιγοκλείνουμε έναν ακόμα αυτογνωσιακό Κύκλο ο οποίος μας καθορίζει απόλυτα, παρόλο που δεν είναι παρά καρπός του ίδιου μας του παραμυθιού!

Αληθινά λοιπόν δε γνωρίζω αν διηγούμαι ιστορίες, ή αν οι ιστορίες διηγούνται εμένα… 

Προηγούμενο

Συνειδητοποίηση

time

Όσο περισσότερο σκέφτομαι, τόσο λιγότερο ζω.

Κι όσο λιγότερο ζω, τόσο πιο γρήγορα γερνάω.

Άρα, όσο σκέφτομαι ότι γερνάω, γερνάω γρηγορότερα…

—-

Όσο λιγότερο σκέφτομαι, τόσο περισσότερο απορώ.

Κι όσο περισσότερο απορώ, τόσο παραπάνω υποφέρω.

Άρα, όσο δε σκέφτομαι ότι πονάω, πονάω περισσότερο…

—-

Με το Χρόνο λοιπόν, δεν θα πρέπει να έχω παρτίδες…

Μονάχα με τα σημάδια που αφήνει πάνω μου…

Επόμενο

Λύτρωση

8038time-of-reflections-i-posters

Τα δάκρυα μου έχουν στερέψει. Το χαμόγελο μου είναι πλαστικό. Μεταφέρομαι, αλλά δεν προχωράω. Ο Χρόνος τριγύρω μου έχει μουδιάσει. Αλλά μονάχα τριγύρω μου… Μέσα μου, έχει στήσει τρελό πανηγύρι! Μου θυμίζει με κάθε ευκαιρία ότι είναι ακόμα παρών. Κάνει κάθε μου ανάσα πιο ηχηρή. Κάθε σφυγμό μου δυνατότερο. Κάθε μου σκέψη πιο καθαρή. Και δεν υπάρχει απλώς. Πολλαπλασιάζεται ασταμάτητα. Δεν το βάζει ποτέ κάτω. Πεισματικά κι αλύγιστα, συνεχίζει ακάθεκτος να μεγαλώνει και να δυναμώνει. Σαν να προσπαθεί να εξιλεωθεί για την εξωτερική του οκνηρία. Ισορροπία!

Ακόμα κι ο ακούραστος αυτός δυνάστης των ψυχών μας δεν μπορεί να ξεφύγει από τον απαράβατο νόμο της τάξης και της αρμονίας. Ως γνήσιος ξενιστής που ξέρει να επιβιώνει, τρέφεται από τα απομεινάρια της ετοιμοθάνατης άγραφης πορείας μου. Ακόμα κι αυτές οι ναρκωμένες λέξεις έχουνε πέσει θύματα του, πριν ακόμα γραφτούν. Γι’ αυτό και βγαίνουν με δυσκολία. Μέχρι που κάποια στιγμή δεν θα μπορούνε να ανασάνουνε καθόλου. Αλλά τότε δεν θα υπάρχει καμία ανάγκη να ειπωθούν. Τότε, δεν θα υπάρχει καμία ανάγκη γενικώς. Θα ναι η στιγμή της υπέρτατης γιγάντωσης του Χρόνου. Η στιγμή που θα τον κατέχω εξολοκλήρου και που θα μου δείξει το πραγματικό του πρόσωπο. Η στιγμή που η πλάση ολόκληρη, θα μου χαρίσει αυθόρμητα την τελευταία της πνοή. Η μεγάλη στιγμή της Γέννησης μου…

Προηγούμενο