Top-20 TV-series of the ‘00 (Part 1: #20 –#11)

Even though the first decade of the third millenium hasn’t officially ended (It’s a common misconception that 2000 is the first year of this millenium while in fact it’s the last year of the previous one!), I won’t be a party pooper and I ll make my own top-20 list of my personal favorites TV shows of the ‘00!

In the list will only appear shows which were aired during at least one year of the current decade. (So for example “Twin Peaks”, “Seinfeld” or “The Black Adder” cannot be in the list while “The X-files” could)

So, without further ado, let the countdown start!

#20: Spongebob Square Pants


Why the show is OSOM: Let me put it this way. Spongebob does drugs. Lots of them! Otherwise, how would you explain the over-excitement of this yellow dude in the presence of an empty box alone? He must be constantly on crack or something! If you ‘ve ever watched this show stoned you would know what I am talking about. Spongebob is the biggest nightmare of all the moody people out there. And that’s why he’s OSOM!

#19: The Big Bang Theory


Why the show is OSOM: I was once told that TBBT was not funny because it is far-fetched and kind of silly. Being (inevitably) part of the nerdy community I have only one response to this statement: “The square root of a perfect square is the absolute value of the initial number” which can be loosely translated to: “You don’t have a f*****g clue what you ‘re talking about!”. Not only the characters of TBBT are not even close (thank god!) to the real hard core nerdy behaviour, they are at the same time funny as hell. The lower the emotional intelligence of Sheldon, the better the show. That’s why it’s OSOM!

#18: Two and a Half Men


Why the show is OSOM: It’s clever, cynical, immeasurably sexist and incredibly hot. (What do you mean, “How can sitcoms be hot”? Megan Fox made a cameo” appearance, for crying out loud!). On top of that the show has Berta (Conchata Ferrell), one of the best one liner characters ever appeared on a sitcom! That’s why it’s OSOM!

#17: Hustle


Why the show is OSOM: Well, when your main theme is about con artists who deceive wealthy but greedy people using sophisticated and totally absurd grifting methods, it’s hard not to be OSOM. Add to the blender, a spoon of british elegance, a cup of smart and well structured plots and a few pounds of incredible twists, and there you have it! An innovative and exciting TV-show for the cold winter nights! And that’s why it’s OSOM!

#16: Black Books

black books

Why the show is OSOM: He doesn’t care if you are a customer in his bookstore. You are annoying! He doesn’t give a crap if you make a vaild point. You are wrong! Stop talking because he ain’t listening anyway. You are a woman! In this show you will meet Bernard Black (Dylan Moran) the crankiest bookman in the planet. The most cynical bastard you will ever encounter. A man who drinks only one thing that starts with the letter “W” (Wine) and who puts in his mouth only one thing that starts with the letter “F” (Fag). A god damn funny son of a bitch! That’s why it’s OSOM!

#15: In Treatment

In treatment

Why the show is OSOM: Every episode is literally about two people (a shrink and a patient) that do nothing but talking to each other the whole time. And that’s it! No visual or sound effects, no music, no action, no weird camera takes, no fancy cinematography. No nothing! Not even hot chicks. Then why bother? Simply because the dialogues are beyond any expectations! Besides, if a completely “naked” show like this manages to keep you alert for half an hour then it’s either OSOM, or you need a shrink yourself! And although you might as well need one, the show is OSOM regardless! 

#14: 24


Why the show is OSOM: Do I really have to explain why? This blog has a separate section called the Jack Bauer’s Chronicles, for Jack Bauer’s sake! So no, I don’t think I have to explain why it’s OSOM!

#13: South Park


Why the show is OSOM: South Park is like Asian girls. You either love them wholeheartedly or you hate them to death. (Although if you do hate them you are either a mentally retarded guy or a pathologically envious bitch!) It leaves you with no other choice! This is by itself enough proof of the OSOMness of the show. However, South Park is more than that. South Park is about Cartman cooking Scott Tenorman’s parents, eating his own unerpants and demanding to “Respect his authoritah”, at the same time. Southpark is about Butters singing “Lou Lou Lou” in his courtyard, moments before he decides to become professor Chaos… And yes, Southpark is about Christopher Reeves drinking the juices of unborn fetuses just to be able to stand on his feet! (Seriously, how cool is that?) It’s weird, creepy, twisted but somehow still funny! That’s why it’s OSOM!  

#12: Nip/Tuck


Why the show is OSOM: According to if they ever asked the show “what it didn’t like about itself” then the answer would probably be something like: “The fact that I am a disturbingly perfect drama”. And while I may disagree with the word ‘perfect’ (See the #1 on my list for the only show that may deserve anythig close to that epithet), I can definitely give it the disturbing factor. This show can be so ‘disturbingly’ realistic at times, that occasionaly becomes painful to watch. And that’s why it’s OSOM!

#11: The Office

The Office

Why the show is OSOM: This show is on my list just because it proved me wrong! When I watched it for the first time, I was like: “What the hell was that? What’s the point?”. It took me two entire years before I gave the show a second chance and watched it again. And then I got it! The whole point of the show is that there’s none! (Except for the point of no other points, that is). It’s literally like a Samuel Becket’s play. You wait for something to happen but it never does. Only then, the pieces start to fall into place: The meaningless dialogues find meaning in their own emptiness, the awkward moments look surprisingly natural because somehow they were meant to happen and the brilliancy of Steve Carell (Bow please!) can be finally observed and enjoyed! This show took a brilliant idea from a gifted man (Ricky Gervais – Bow again please!) and transformed it into something even more exceptional! That’s why it’s OSOM!

to be continued here


Summer Time!

Bikini Power

Summer has officially arrived! Κοινώς, ήρθε ο καιρός για αραλίκι, παραλίκι, καφριλίκι και δε συμμαζεύεται… Αλλά δεν είμαι ο μόνος που πάει διακοπές. Οι ‘Εύblogες Σκέψεις’ θα έρθουν κι αυτές μαζί μου! Συνεπώς, κατά τα θερινό τρίμηνο οι αναρτήσεις θα περιοριστούν στις απολύτως αναγκαίες και σ’ εκείνες που τις κυβερνά η χειροφαγούρα!

Δεν μπορείτε να έχετε παράπονο όμως! Σας αφήνω συντροφιά με τον αξεπέραστο παράφρονα, δεκάδες προκλητικούς γρίφους, παραποιήματα, ένα μυθιστόρημα, αμέτρητα videos, σχόλια για την επακυρότητα (και όχι μόνο) και φυσικά τον θρυλικό Jack Bauer? Τι άλλο θέλετε δηλαδή? Να σας τραγουδήσω με άθλια αγγλική προφορά? Οκ λοιπόν…

Καλό καλοκαίρι σε όλους!

My Favorite TV Shows Connected

Conan O’Brien is a very funny and creative man…

The FBI Riddle ©

the simpsons meet 24

Δεν ξέρω πώς ακριβώς συμβαίνει να έχω γενέθλια κάθε χρόνο, αλλά απ’ ότι φαίνεται δεν τα γλυτώνω τα κεράσματα και φέτος. Κι επειδή μου πέφτετε όλοι λίγο μακριά για να σας τρατάρω μερικά λίτρα ρακή, είπα να φτιάξω και να σας παρουσιάσω σε παγκόσμια πρώτη, τον παρακάτω γρίφο.

The FBI Riddle: Βρισκόμαστε στο έτος 2012, όπου παρά τις προβλέψεις των Μάγιας και του Λιακόπουλου, ο κόσμος τελικά δεν καταστράφηκε. Κι όλα αυτά, χάρη στην έγκαιρη επέμβαση του Jack Bauer, ο οποίος και έσωσε τη γη από βροχή μετεωριτών, πυρηνικό πόλεμο και το global warming. Γι’ αυτό και η ανθρωπότητα ονόμασε το αόρατο και αρτίως ανακαλυφθέν εκατοστό δέκατο έννατο χημικό στοιχείο του περιοδικού πίνακα, Γιακοβάριο (JB)…

Όμως οι τρομοκράτες είχαν άλλα σχέδια για το στοιχείο αυτό. Έτσι, με τη βοήθεια του Γιακοβάριου και ενός διπλού πράκτορα, εγκατέστησαν δεκάδες αόρατα microchips στα γραφεία της CTU (Counter-Terrorist-Unit).

Μετά από πολύωρες ανακρίσεις 19 τρομοκρατών, 5 υπολογιστών και μιας πεταλούδας, ο Jack Bauer κατάφερε να εκμαιεύσει από τους κρατούμενους το είδος των εγκατεστημένων microchips που δεν ήταν τίποτε άλλο από υψηλής τεχνολογίας κοριοί. Έτσι, έδωσε άμεσα εντολή στην τεχνολογική ομάδα του FBI να του κατασκευάσει έναν αριθμό ανιχνευτών με τις παρακάτω ιδιότητες:

1) Να ανιχνεύουν όλους τους κοριούς στο δωμάτιο.

2) Να αναγράφουν (ξεχωριστά) την απόσταση του κάθε κοριού από τον ανιχνευτή. (Απλή απόσταση. Όχι συντεταγμένες.)

(Για παράδειγμα, αν υπήρχαν τέσσερις κοριοί στο δωμάτιο, μία πιθανή ένδειξη θα ήταν [23 ft. 89,5 ft. 23 ft. 3,17 ft.])

Επιπλέον, ο Jack ζήτησε μόνο τόσους ανιχνευτές όσους χρειαζότανε, έτσι ώστε με το που θα τους τοποθετήσει και θα δει τις ενδείξεις τους, να ξέρει αμέσως που βρίσκονται όλοι οι κοριοί στο δωμάτιο.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό:

Ερώτημα: Πόσους ανιχνευτές χρειάστηκε ο Jack και γιατί?

(Σημείωση: Η πρώτη σωστή λύση δόθηκε από τον “Chili” και υπάρχει στα σχόλια.)


Ο Γρίφος της Kim


Ξυπνάτε με ένα απίστευτο hangover σε ένα δωμάτιο με δύο αντιδιαμετρικά τοποθετημένες πόρτες. Πέρα από αυτές, δεν βλέπετε άλλη έξοδο διαφυγής.

Ο τρομερός πονοκέφαλος που αισθάνεστε είναι το τελευταίο πράγμα που σας απασχολεί αυτή τη στιγμή, μιας και έχετε την τρομακτική πεποίθηση ότι το προηγούμενο βράδυ κοιμηθήκατε με την Kim, την κόρη του Jack Bauer. Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι από στιγμή σε στιγμή ο εν λόγω κύριος θα εμφανιστεί σε μία από τις δύο πόρτες για να σας αδειάσει καμιά δεκαριά γεμιστήρες μαζί με τα περιβλήματά τους. (Τουλάχιστον άξιζε τον κόπο?)

Με τον παγωμένο ιδρώτα να λούζει το πρόσωπο σας εξετάζετε λεπτομερώς το δωμάτιο για να βρείτε κάποια άλλη λύση. Για καλή σας τύχη, όπως ξανακοιτάτε πιο προσεχτικά, βλέπετε δύο μηνύματα στους τοίχους και δύο ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Το πρώτο μήνυμα γράφει: “Κάθε υπολογιστής απαντάει σε κάθε ερώτηση. Ο ένας όμως λέει πάντα την αλήθεια και ο άλλος πάντα ψέμματα.”

Το δεύτερο μήνυμα γράφει: “Η μία από τις δύο πόρτες οδηγεί σε ένα κόσμο χωρίς τρομοκράτες.”

«Αυτό είναι!», σκέφτεστε… Ένας κόσμος χωρίς τρομοκράτες είναι ένας κόσμος χωρίς οξυγόνο για τον Jack Bauer. Εκεί λοιπόν θα είστε ασφαλής! (Επίσης σκέφτεστε πόσο τρελό μωρό είναι η κόρη του Bauer, αλλά αυτό δεν θα σας βοηθήσει ιδιαίτερα…) Υπάρχουν μόνο δύο μικρές λεπτομέρειες: Πρώτον, δεν ξέρετε ποια είναι η σωστή πόρτα και δεύτερον δεν έχετε ιδέα ποιος υπολογιστής λέει αλήθεια και ποιος ψέμματα. Επίσης, έχετε ελάχιστα δευτερόλεπτα στη διάθεση σας πριν τη μεγαλειώδη εμφάνιση του Ιάκωβου και την πτώση της αυλαίας. Για την ακρίβεια, ο χρόνος που έχετε είναι αρκετός για να διατυπώσετε μόνο μία ερώτηση σε έναν από τους δύο υπολογιστές.

Τι ερώτηση θα του κάνετε για να εξασφαλίσετε την ελευθερία σας?

(Σημείωση: H πρώτη σωστή λύση διατυπώθηκε από τον «Paschouale» και υπάρχει στα σχόλια)

Ο Γρίφος του Σαδιστή Βασιλιά


Συχνά, το καλύτερο κομμάτι των γρίφων, είναι οι αρρωστημένες ιστορίες που σκαρφίζεται κανείς, για να ντύσει ένα όμορφο πρόβλημα.

Ο γρίφος του σαδιστή βασιλιά: Είστε ο βασιλιάς της χώρας του Nofree και αποφασίζετε να κάνετε μία δεξίωση στην οποία θα είναι προσκεκλημένος όλος ο αυλικός συρφετός.

Στο κελάρι, έχετε ακριβώς 1000 μπουκάλια με κρασί τα οποία και σκοπεύετε να χρησιμοποιήσετε στην εκδήλωση. Όμως, 24 ώρες πριν το μεγάλο γεγονός, δέχεστε ένα ανώνυμο τηλεφώνημα το οποίο σας πληροφορεί ότι ένα μπουκάλι από αυτά δηλητηριάστηκε. Το δηλητήριο που χρησιμοποιήθηκε ονομάζεται γουμανίνη και όποιος το καταναλώσει έστω και σε μικρή ποσότητα, πεθαίνει μέσα στις επόμενες 10-20 ώρες.

Αντί να καλέσετε τον Jack Bauer, αποφασίζετε να πάρετε την κατάσταση στα χέρια σας και να χρησιμοποιήσετε τους δούλους σας ως πειραματόζωα, για να βρείτε το δηλητήριο πριν αρχίσει η τελετή. Ποιος είναι ο μικρότερος αριθμός δούλων-δοκιμαστών που χρειάζεστε για να προσδιορίσετε το θανατηφόρο μπουκάλι?

(Σημείωση: Η πρώτη σωστή λύση δόθηκε από το Γιώργο και υπάρχει στα σχόλια)

(picture: «Orc King on Throne» by vegasmike)

Bring it on Biotch!


(Το παρόν είναι συνέχεια του post: «Ο γείτονας μου ο Ζουλού»)

Πριν όμως ριχτώ στη μάχη, πρέπει να υποσχεθώ δύο πράγματα στον εαυτό μου: Πρώτον, για κανένα λόγο δεν θα πάω δίπλα να του ζητήσω να χαλαρώσει το ντάπα ντούπα, ακόμα κι αν τα πιάτα μου έρθουν στο κεφάλι από το ταρακούνημα. Θ’ αφήσω πρώτα το κτήριο να πέσει, και μετά το συζητάμε. Αν το έκανα αυτό, όχι μόνο θα παραδεχόμουνα την ήττα μου, αλλά ακόμα χειρότερα θα του έδινα τη δυνατότητα να κάνει το ίδιο στο μέλλον. Όταν κάθε μέρα κοιμάσαι στις 6 το πρωί και όταν δεν έχεις ακριβώς και τη φήμη του πιο ήσυχου γείτονα όπως εγώ, τότε το να παραχωρήσεις οικειότητα στο διπλανό σου, ισοδυναμεί λίγο πολύ με συγκατοίκηση, αφού του δίνεις τη δυνατότητα να ‘σκάει’ απρόσκλητος και να σου τη λέει με την πρώτη ευκαιρία. Και όχι μόνο αυτό. Σου αφαιρείται και το δικαίωμα να του πεις και τίποτα, μιας και σ’ αυτήν την περίπτωση, εσύ θα είσαι αυτός που το ξεκίνησε.

Αν όμως δεν του έχεις κάνει ποτέ παρατήρηση στο παρελθόν, τότε όχι μόνο μπορείς να τον γράψεις εκεί που δεν πιάνει μελάνι, αλλά μπορείς να του τη βγεις κι από πάνω. Όπως πέρυσι στο παλιό το σπίτι, που μου ‘χε έρθει μια κοπελιά ένα Σάββατο στις 7 το απόγευμα να μου ζητήσει να χαμηλώσω το Νότη, γιατί ήθελε λέει να διαβάσει. (Νοιώσε λίγο… Πάμε λίγο… Feel a bit… Χλωμό έ?) Τι λες ρε κοπέλα μου? Σ’ έχει ρέψει τελείως? Κοίτα έξω! Τι λέει ο ουρανός? Σάββατο απόγευμα! You know? Saturday afternoon. This day is the official day for relaxation. So, wtf were you thinking when you came up here? I am not turning anything down! Δεν πίστευε στ’ αυτιά της! Τι να μου κάνει όμως? Μου ψέλλισε εκεί μία βρισιά στ’ αραμαϊκά και έφυγε με την ουρά κάτω από τα σκέλια. Κλείνω και γω – κύριος – την πόρτα και πίσω στο Σφακιανάκη… Περιττό να πω, ότι δεν την ξαναείδα από τότε. Κι όλα αυτά, επειδή δε χτυπάω ποτέ πόρτες γειτόνων που με πρήζουν με τον άλφα ή βήτα τρόπο. Αν κάνουν και λίγη φασαρία, δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Θα κάνω κι εγω. Κι αν ακόμα κάποια στιγμή το παρακάνουν, υπάρχουν πιο αποδοτικοί και πιο έξυπνοι τρόποι να τους βάλεις στη θέση τους, από το να κάνεις το μπαμπούλα…

Δεύτερον και μακράν σημαντικότερον, οι μπάτσοι δεν θα πρέπει επ’ ουδενί να μπλεχτούν στα πόδια μας! Μπορούμε να λύσουμε και μόνοι μας τις διαφορές μας και δεν τους έχουμε καμία απολύτως ανάγκη. Γι’ αυτό το λόγο, δεν πρόκειται να του φέρω την αστυνομία. Δεν είμαστε παιδάκια για να το “πούμε στη μαμά μας”, ούτε σωματικά ή πνευματικά ανάπηροι που έχουν ανάγκη διαμεσολάβησης. Άλλωστε, στο δρόμο προς την ελευθερία, κάθε μορφή ‘μητρικής’ εξουσίας (εντός ή εκτός εισαγωγικών) θα πρέπει να αποτιναχθεί χωρίς δεύτερη σκέψη. Συνεπώς, όλοι οι μεσολαβητές μπορούνε να πάνε να κουρεύονται mohawkanstyle που είναι και της μόδας (αν και τελικά, στο LA δεν υπάρχει και τίποτα εκτός μόδας).

Ανακεφαλαιώνουμε: Όχι παρατήρηση στην πόρτα, όχι μπάτσους. Τότε πώς θα επιτεθούμε? Πολύ απλό! Με τη μέθοδο του Pavlov. Ξέρετε: Αυτού του Ρώσου που ξενηστίκωνε τα σκυλιά για να αποδείξει τη περίφημη θεωρία του, περί αντανακλαστικών αντιδράσεων (που στην περίπτωση μας, λέει ότι για να αποτρέψεις μία δυσάρεστη συμπεριφορά, θα πρέπει να την ακολουθήσεις – σε βάθος χρόνου – από κάτι ακόμη πιο δυσάρεστο!) Πώς όμως μπορούμε να την εφαρμόσουμε στην πράξη, όταν έχουμε να κάνουμε με τον φύλαρχο των Μασάι? Δεν βαριέσαι… Αυτός Μασάι, εμείς δεν μασάμε! Αρκεί σε κάθε πρωτόγονη κυμβαλοκρουσία του, να του απαντάμε με κάτι ακόμα χειρότερο. Από κει και πέρα, θ’ αναλάβει ο Pavlov.

Οπότε όλα ανάγονται στην επόμενη ερώτηση: Εκτός από Θώδη, τι άλλες δυνατότητες έχουμε για να τον κάνουμε να σπάσει? Υπάρχουν πάντοτε τα εξωγήινα Logitech ηχεία μου, τα οποία αν τα βάλλω στο τέρμα, έχω περίπου 10 δευτερόλεπτα να διορθώσω το λάθος μου, πριν έρθει το LAPD με ελικόπτερα και τον Jack Bauer. Από την άλλη, η μουσική όσο δυνατά και να ‘ναι, παραμένει μουσική. Πόσο μαρτύριο μπορεί να είναι αυτό? Πάντως πλησιάζουμε προς τη λύση. Το νοιώθω! Η ιδέα του δυνατού ήχου είναι πολύ καλή, αλλά θα πρέπει να ξεχάσουμε κάθε μορφή αρμονίας. Οπότε τα mp3’s απορρίπτονται. Όμως για μια στιγμή! Τι υπάρχει μέσα στο δωμάτιο που μπορεί να παράξει όσο δυνατό και όσο παράφωνο ήχο θέλουμε? Μα το ξεκούρδιστο μπάσο μου φυσικά! Αυτό είναι! Τώρα έχουμε πλήρες στρατηγικό σχέδιο! Το μόνο που μένει είναι ν’ αρχίσει πάλι να κοπανιέται και θα το θέσουμε σ’ εφαρμογή…

Πράγματι, κατά τις 8 το απόγευμα της ίδιας ημέρας, η μικρή Ζουλού αρχίζει πάλι να βαροκοπανάει ότι βρεθεί μπροστά της. Αντί όμως να κατεβάσω καντήλια ως συνήθως, ένα σατανικό χαμόγελο διαγράφεται αυτή τη φορά στα χείλη μου. Ήρθε η ώρα… Αρπάζω το μπάσο, το συνδέω στον ενισχυτή, γυρίζω το volume τέρμα δεξιά και αρχίζω να παίζω ότι μου κατέβει στο κεφάλι. The game is on! Τα τζάμια τρίζουν τόσο δυνατά που σε κάποια φάση φοβήθηκα μήπως έχουμε κανένα ατύχημα. Μπάαα… Μόνο στο Hollywood συμβαίνουν αυτά! (Κι εδώ είμαστα 8 μίλια μακριά) Σε ένα δίλεπτο σταματάω για περίπου 30 δευτερόλεπτα. Όλα είναι μέρος του σχεδίου. Πρέπει να περάσω το «μήνυμα» και ταυτόχρονα να κόψω αντιδράσεις.

Συνεχίζει ακάθεκτος… Κανένα πρόβλημα! Δεν περιμέναμε να πιάσει το κόλπο και με την πρώτη. Συνεχίζω να τζαμάρω για άλλα 2 λεπτά. Α! Υπάρχει και μία βασική λεπτομέρεια την οποία ξέχασα να αναφέρω. Στο μπάσο είμαι αυτοδίδακτος και παίζω λιγότερο από ενα χρόνο. Είμαι αυτό που στη μουσική ορολογία ονομάζεται: άσχετος. Πριν περάσει το δίλεπτο, ακούω κάτι σειρήνες απ’ έξω αλλά δεν σταματάω. Κατά 99% είναι ασθενοφόρο (μένω πίσω από το πανεπιστημιακό νοσοκομείο του UCLA) αλλά και μπατσικό να είναι που έρχεται για μας, δεν υπάρχει περίπτωση να μου κάνουνε τίποτα. Εγώ παίζω με διακοπές. Ο άλλος είναι που παίζει χωρίς σταματημό! Οπότε είναι πολύ εύκολο να νομίσουνε ότι όλη η φασαρία έρχεται κατ’ ευθείαν από το δικό του διαμέρισμα και γω να περάσω στο απυρόβλητο. Το σχέδιο μοιάζει αδύνατο να αποτύχει. (Κάτι τέτοιες ώρες, απορώ με τον εαυτό μου και με όλα αυτά τα chaotic evil σχέδια που σκέφτεται. Πρέπει να κόψω το πολύ Hustle μου φαίνεται…)

Πίσω στη μάχη τώρα, έρχεται ή ώρα της δεύτερης διακοπής. Σταματάω λοιπόν. ‘Εχει κι αυτός σταματήσει για λίγο. Μάλλον προσπαθεί να αφομοιώσει την ανώμαλη κατάσταση. Ο Zimbabwe όμως δε νοιώθει. Τουλάχιστον όχι ακόμα… Έτσι σύντομα επιστρέφει στη φασαρία του. Εγώ φυσικά δεν κάθομαι με σταυρωμένα τα χέρια. Αυτή τη φορά ανοίγω και το ραδιόφωνο παρέα με το μπάσο. Μέσα στο δωμάτιο γίνεται κυριολεκτικά πανικός! Αλλά το διασκεδάζω όσο δεν πάει. Η ντοπαμίνη έχει βαρέσει κόκκινο.

Γουστάρω τόσο πολυ, που εύχομαι να μην αποφασίσει να σταματήσει. Διαφορετικά, θα πρέπει να σταματήσω και γω. Πώς αλλιώς θα τον κάνω να πάρει το «μήνυμα» και να μην νομίζει ότι η φασαρία που προκαλώ είναι σύμπτωματική? Δυστυχώς όμως, δεν άντεξε παρά μόνο 10 λεπτά πριν λυγίσει οριστικά! Μετά σταμάτησε μαχαίρι και δεν τον ξανάκουσα από τότε. Κρίμα! Πολύ κρίμα… Θα περίμενε κανείς, ότι ο τυπικός Ζουλού της διπλανής πόρτας θα είχε περισσότερο αφρικάνικο μαχητικό πνεύμα μέσα του, ότι η μάχη θα συνεχιζότανε για πιο πολύ ώρα ή ότι τουλάχιστον το τέλος θα ήταν πιο κινηματογραφικο. Μπααα… Μόνο στο Hollywood γίνονται αυτά. Βέβαια, εδώ είμαστε Westwood, οποτε δεν χάνω κάθε ελπίδα. Μπορεί να επιστρέψει κάποια στιγμή δριμύτερος, με νέα νεάντερταλ μουσικά όργανα. Τι να πω, μακάρι… Πάντως, αν τελικά το αποφασίσει, ένα έχω να πώ: Ας έρθει!

24: The Jack Bauer Chronicles (Episode 7)


Season 8, Episode 7

Previously on 24…

(Inside and outside Jack’s restroom)

Jack Bauer’s voice (from inside the restroom): SHUT THE F**K UP!

Anaximandros: Yeah! Exactly like this, but 207 times!

Jack Bauer: Ok, that’s it! I’m out of here!

Jack’s large intestine: Not so fast!

(A few arguments later…)

Jack’s large intestine: So, how do you plan to escape now? I mean, this place has only paper and soap…

Jack Bauer: Works for me…

Bathroom’s ceiling: NOOOOOOOOO!


Kiefer Sutherland: The following, takes place between “episode 6” pm and “episode 8” pm…

Duncan: Do you mean during “episode 7” pm?

Kiefer Sutherland: No! I mean what I just said…

Duncan: And what’s the difference?

Kiefer Sutherland: You, interrupting…

(Outside Jack’s bathroom)

Anaximandros: Hey buddy, how are you holding up in there? You’re pretty silent. Are you ok?

(A split-second later…)

Anaximandros: Jack? Can you hear me? It’s been already two episodes since the last time I saw you! Do you know how long that is? And don’t start giving me that crap about events happening in real time…

Duncan: Ok, that’s enough!

Anaximandros: What?

Duncan: The cursing of course! What exactly are you trying to prove? Your high level of coolness? Give me break! You sound like a phony gangster. And on top of that you are disgusting! You’re embarrassing yourself…

Anaximandros: But you let us do a lot of cursing during the last episode!

Duncan: That was an exception. After all, how can you write an episode about a guy who has diarrhea and talks to his intestine while defecating, without using one of the words: shit, crap, turd, stool, or even poop?

Anaximandros: Yikes dude! What’s wrong with you? Are you trying to make us all puke? And by the way, what’s the deal today? Are you gonna keep showing and messing up with the script, just to do your thing? Let us do our jobs!

Duncan: Yeah… I suppose you are right. I guess I’ll have to find a better way to interfere. Dismissed! You can go back to whatever you were not doing…

(Still outside Jack’s bathroom)

Anaximandros: Jack? Jack?? Answer me man! Jack?? JACK??? Where the fuck are you?

Random parent with a kid, who cares enough to make a scene: Watch your mouth young man! Some of us have kids in the plane. You can’t talk like that in front of them…

Anaximandros: Damn you Duncan…

Random parent with a kid, who cares enough to make a scene: What did I just say about your language? Are you trying to make me angry?

Anaximandros: What is your problem old man? I said “Damn” for Christ sakes. I didn’t say that ‘your kid is a first class moron’! Get over it!

Sound effect: The kid starts crying

Wife of the random parent with the kid, who cared enough to make a scene: That’s it! Now you deal with me, you son of a BiTcH!

Anaximandros: Oh shit!

(Meanwhile, above the bathroom, somewhere in the plane…)

Jack Bauer: Be patient Jack! Five more screws and you are out of here! By opening this hole in the plane, you are opening a window to your sanity. You can do this!

(Five screws later…)

Jack Bauer: Damn it! There was another metallic surface behind the one I was unbolting! OK! Never mind! Focus Jack! 100 more screws and you are out of here. Thank God you didn’t cut your nails this morning. No wait… What am I saying? Thank me I didn’t cut my nails this morning! That’s it! I can do this! I CAN DO THIS! I am Jack Bauer!

Jack Bauer’s other self: I can’t hear you!

Jack Bauer: I am Jack Bauer…

Jack Bauer’s other self: I still can’t hear you!

Jack Bauer: I Am JaCk BaUeR!

Jack Bauer’s other self: I CAN’T HEAR YOU!

Jack Bauer: I AM JACK BAUER!!

Random couple: Will you SHUT up? We are trying to have SEX over here!

(101 screws later…)

Jack Bauer: Finally! All the screws are gone. All I have to do now is to push this slate out, and I will be free in a second. Fortunately, I go nowhere without my pocket parachute …

Jack Bauer’s other self: Dude, this slate looks heavy, are you sure you can push it by yourself?

Jack Bauer: What kind of question is this? Of course I am! I am Jack Bauer, remember?

(One push and a couple of farts later…)

Jack Bauer: I did it! I am fr… Wait a minute! This is not the Atlantic Ocean! This is still LAX! What the hell? I am either hallucinating or we haven’t taken off the whole time! Is this a joke? What the deuce?

(Jack’s phone starts ringing…)

Jack Bauer: Hello?

Stewie Griffin: Hi! Stewie Griffin here! I’ve been watching the show from TV and I wanted to tell you this: STOP STEALING MY LINES YOU BASTARD! If you still care for your life, of course…

Jack Bauer: What?

Stewie Griffin: “What the deuce” is my catching phrase! Everybody knows that! And this was my last warning… There is also something else I wanted to share: You’ve been FOOLED, smartass!

Jack Bauer: Wha…? What do you mean?

Stewie Griffin: The trip was fake, stupid! CTU planned the whole thing to test your preparedness and to force you clean your intestine! How could you not tell?

Jack Bauer: What are you talking about?

Stewie Griffin: Think of all the evidence you moron: You were given a seat by the aisle, you suffered food poisoning, you spent most of your trip in the bathroom and your adjacent passenger – who btw never left you out of sight – was proved to be a Rubik’s cube champion! I mean c’mon! Wake up Jack… The guy was a CTU agent!

Jack Bauer: You are bluffing!

Stewie Griffin: Are you retarded or something? Why would I do that? Anyway… You need proof? Fine! Look outside the window! Do you see someone who looks like Bill Buchanan? Yes? Yes? That’s because HE IS, jackass! He’s STILL conducting the whole operation for crying out loud!


Stewie Griffin: Exactly! That was the reaction I was looking for. Thanks for playing with me… Bye!

to be continued…


Jack Bauer calls the president

I am tellin’ ya… This guy is for real…

Χαμένοι στη μετάφραση


Έχετε αναρωτηθεί ποτέ σας, τι κοινό έχουν τα μαθηματικά με τα κινέζικα? Σκεφτείτε λίγο… Σκεφτείτε λίγο ακόμα… Σκεφτείτε, δεν μας κυνηγάει κανένας… Έχετε χρόνο μέχρι να βαρεθώ να γράφω εμβόλιμες προτάσεις: Όπως αυτή που ακολουθεί. Ή αυτή που προηγήθηκε. Ή όπως αυτή που ξέχασα να γράψω ενδιάμεσα. Ή εκείνη που θα πω στο τέλος αλλά δεν έχω σκεφτεί ακόμα, αν και ξέρω από τώρα ότι θα έχει να κάνει με τα φετινά Oscars. Δηλαδή η ανόητη πρόταση. Δηλαδή αυτή που δε νοήθηκε ποτέ. Δηλαδή όχι ανόητη ακριβώς, μιας και ξέρω ότι θα έχει να κάνει με τα φετινά Oscars. Δηλαδή, αυτή που δειλά μόνο έχω δει. Κι αφού την έχω “ψιλοδεί”, ας την σκεφτώ και ας την ξεστομίσω: Πάρτε πίσω το Oscar από το Slumdog!

Πίσω στα δικά μας τώρα. Θυμάστε τι σας ρώτησα? Αν ναι, τότε θα πρέπει να είστε περήφανοι για τον εαυτό σας, μιας και το τυπικό ανθρώπινο μυαλό θα είχε ήδη αποσυγκεντρωθεί στα μισά της προηγούμενης παραγράφου. Κι αυτό, γιατί ο εγκέφαλος δεν συγκρατεί εύκολα πληροφορίες όταν αυτές έχουν να κάνουν με άγνωστες ή ασυνήθιστες γι’ αυτόν νοητικές περιοχές. Πόσο μάλλον, όταν έρχεται αντιμέτωπος με λέξεις ή φράσεις των οποίων αγνοεί τη σημασιολογία. Αυτή ακριβώς είναι και η ομοιότητα των μαθηματικών με μία ξένη γλώσσα όπως η κινεζική: Δεν έχουν κανένα απολύτως νόημα, παρά μόνο όταν γνωρίζουμε τον συμβολισμό τους. Με άλλα λόγια, τα μαθηματικά δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια γλώσσα με το δικό της αλφάβητο και τους δικούς της γραμματικούς και συντακτικούς κανόνες.

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά. Ενώ οι συνηθισμένες γλώσσες υπάρχουν απλά για να συμβολίζουν τη φύση και τα διάφορα στοιχεία της, η γλώσσα των μαθηματικών υπάρχει για να συμβολίζει τις “αλήθειες” αυτής. Κι εδώ Houston, είναι που έχουμε το πρόβλημα. Για παράδειγμα, εκείνο το καφέ ζαρζαβατικό που φυτρώνει μες τη γη και έχει κίτρινο χρώμα όταν ξεφλουδιστεί, είναι γνωστό σε εμάς με το όνομα ‘πατάτα’, στους αγγλοσάξωνες με το όνομα ‘potato’, στους γάλλους με το όνομα ‘pomme de terre’ και στους κινέζους με το σκαρίφημα ‘马铃’. Όμως αυτό δεν έχει να λέει… Θα μπορούσαμε κάλλιστα να τη βαφτίσουμε Bob. Τέτοια είναι η ευελιξία των γλωσσών που έχουν ως μοναδικό τους στόχο την απεικόνιση του ευρύτερου περιβάλλοντος και τίποτε περισσότερο.

Στα μαθηματικά όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Για παράδειγμα, τι εννοούμε με τον όρο “μαθηματικό σύνολο” (η απλά σύνολο)? Για πολλά χρόνια, η απάντηση της μαθηματική κοινότητας ήταν απλή: “Σύνολο είναι οποιαδήποτε συλλογή στοιχείων”. Συνεπώς, κατά τον παραπάνω ορισμό, η συλλογή όλων των συνόλων είναι και η ίδια σύνολο! Κι όχι οποιοδήποτε σύνολο. Ένα σύνολο που περιέχει όλα τα σύνολα και άρα κατ’ επέκταση τον εαυτό του! Δηλαδή, υπάρχουν σύνολα που περιέχουν τον εαυτό τους! Αυτό από μόνο του αν και παράξενο δεν είναι παράλογο, μιας και η ύπαρξη ενός μαθηματικού αντικειμένου που δεν συναντάται στη φύση είναι σύνηθες φαινόμενο στην μαθηματική επιστήμη (βλ. τεραδιάστατους χώρους, άπειρα σύνολα κτλ.).

Γι αυτό και συνεχίζουμε ακάθεκτοι! Αυτή τη φορά συλλέγουμε όλα εκείνα τα σύνολα που δεν περιέχουν τον εαυτό τους. Σύμφωνα με τον παραπάνω ορισμό, αυτή η συλλογή θα αποτελεί και η ίδια σύνολο. Ονομάζουμε αυτό το σύνολο Jack Bauer (JB). Στη συνέχεια θέτουμε το εξής ερώτημα: Το σύνολο JB περιέχει τον εαυτό του ή όχι? Αν όχι, τότε το JB δεν περιέχει τον εαυτό του. Άρα, αφού το JB περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που δεν περιέχουν τον εαυτό τους, θα πρέπει να περιέχει και το JB (που όπως είπαμε, δεν περιέχει τον εαυτό του). Άτοπο! Αν ναι, τότε το JB περιέχει τον εαυτό του. Άρα, το ίδιο το JB δεν μπορεί να περιέχεται στο JB που περιέχει μόνο εκείνα τα σύνολα που δεν περιέχουν τον εαυτό τους (και το JB δεν πληρεί αυτή την προϋπόθεση μιας και περιέχει τον εαυτό του). Άτοπο!*

Τελικά το JB περιέχει τον εαυτό του ή όχι? Σίγουρα θα πρέπει να συμβαίνει το ένα ή το άλλο. Όμως σε κάθε περίπτωση καταλήγουμε σε άτοπο. Συνεπώς, τίποτε από τα δύο δεν ισχύει. Με άλλα λόγια, ο Jack Bauer και περιέχει και δεν περιέχει τον εαυτό του! Αυτό ίσως να μην φαντάζει παράλογο σ’ όλους εμάς τους οπαδούς του JB, αλλά στην πραγματικότητα είναι πιο παράλογο ακόμη και από την εμφάνιση του απαράδεκτου “The Reader” στα Oscars, ή από το γεγονός ότι τα “VickyCristinaBarcelona” και “Dark Knight” έμειναν εκτός πεντάδας για το χρυσό αγαλματίδιο…

*Η διατύπωση του εν λόγω παραδόξου οφείλεται στον Bertrand Russell (1872-1970). Αξίζει να σημειωθεί, ότι μετά τη δημοσίευση του παραπάνω παραλογισμού, η μαθηματική κοινότητα αναθεώρησε τον ορισμό του μαθηματικού συνόλου χρησιμοποιώντας έναν αρκετά πιο σύνθετο ορισμό βασισμενο στα αξιώματα των Zermelo και Fraenkel. Το μη τετριμμένο του ορισμού οδήγησε στην ανάπτυξη του πλέον διασήμου τμήματος της Μαθηματικής Λογικής: Την Θεωρία Συνόλων.

« Older entries