My top 5 favorite (recorded) live performances

5. Nightwish – Phantom of the Opera

From the incredible vocals and the stage performance, all the way to Tarja’s yellow mic and Marco’s signature beard, this is truly an epic cover. Over the top power metal at its finest!

4. Iced Earth – Blessed are you (alive in Athens) 

Most iced earth fans (myself included) miss Matt Burlow. And for a very good reason. This is an incredible performance with an unbelievable range that spans 4 octaves! 4:50 gets me every time. «Side by side…»

3. Nirvana – Where did you sleep last night 

Fuck you all, this is another brilliant cover of a Lead Belly song that was originally performed in the 40’s. Only Nirvana can capture blues essence like that, and turn it into grunge. I honestly thought Curt would break a vocal chord here…

2. Deep Purple – Child in Time

I know I am getting old because I watch this and I am like: «This is how people used to make music back in the day. No correcting technology. No vocal tuning. No BS»

1. Queen  – Bohemian Rhapsody 

The one and only ‘bringer of ballet to the masses’, once said in an interview that even though Bohemian Rhapsody is a good song, technically «Somebody to love» was better. Sorry Freddie, not even Queen can beat that one.

 

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει! Δυστυχώς…

«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει» έλεγε επανειλημμένα ο Σεφέρης μέχρι που κατέληξε γραφικός. Λογικό είναι. Όταν η πάλαι ποτέ γόνιμη και ένδοξη χώρα σου είναι πλέον μία στείρα υπερήλικη γυναίκα με Alzheimer’s και μεταστατικό καρκίνο, της είναι αδύνατο να ανασάνει αναίμακτα χωρίς πρώτα να καταργήσει τους νόμους της φύσης.

Η πρόσφατη “κρίση” που αντιμετωπίζει ετούτη η ετοιμοθάνατη χώρα, δεν οδηγεί παρά στο να υπογραμμίζει αυτή τη θλιβερή πραγματικότητα: Κάθε ένα από τα εκατομμύρια καρκινικά κύτταρα αυτού του τόπου (που αυτοανακυρύχτηκαν «αγανακτισμένοι») απόφάσισε ξαφνικά, μετά από δεκαετίες βουτηγμένες στον ωχαδερφισμό, τη νωθρότητα, και την τυφλή υπακοή,  ν’ αντιταχθεί δήθεν, στα αρρωστημένα εγκεφαλικά κύτταρα της οικογενειοκρατίας και του ολιγοκομματισμού. Κι όλα αυτά έχοντας προηγουμένως συναινέσει/συνομωτήσει με την κυρίαρχία τους. Κοινώς, το ψάρι μπορεί να βρωμάει από το κεφάλι, αλλά δεν θα υπήρχε ποτέ τέτοιο κεφάλι χωρίς ένα σώμα από πίσω για να το στηρίξει.

Καιρός λοιπόν να πάψουνε να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα όλες αυτές οι παρανοήσεις της νοσηρής συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων που ξαφνικά μας το παίζει δικαιωμένα εξαγριωμένη.

——————

Παρανόηση #1: Οι πολιτικοί φέρουνε την ευθύνη για την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα.

Λάθος. Προσωπική ευθύνη για τα χάλια μας φέρει ο καθ’ ένας από εμάς που εξακολουθεί να τρέφει την ψευδαίσθηση ότι στέκεται ακόμα υγιής και αμόλυντος μέσα σ’ ένα τόπο που αναπαραγάγει τη μιζέρια, τη μισαλλοδοξία, τη λαμογιά, τον κλεφτοκοτισμό και την κουτοπονηριά:

Τυπικός μικροαστός νεοέλληνας «μάγκας»:

  • Γιατί να πληρώνω φόρους στο κράτος όταν μπορώ να την σκαπουλάρω με φοροδιαφυγή?
  • Γιατί να κάνω έργα με τα ΚΠΣ στο 100%+ της αξίας των κεφαλαίων, όταν μπορώ να αποδώσω 20-50% και να μοιραστώ τη διαφορά με τους άλλους μαγκέλληνες?
  • Γιατί να χρεώσω τον τουρίστα όσο χρεώνω τον Έλληνα αφού δεν έχει ιδέα ποιες είναι οι πραγματικές τιμές και αφού δεν πρόκειται να τον ξαναδώ (!!)?
  • Γιατί να μην πιάσω κι εγώ μία δουλειά στο δημόσιο να κάθομαι όλη μέρα χωρίς να κινδυνεύω ν’ απολυθώ?
  • Γιατί να κάνω τη δουλειά μου σαν σωστός γιατρός όταν μπορώ να ζητήσω φακελάκι?
  • Γιατί να κατηγορήσω τον εαυτό μου που τόλμησα να μεγαλώσω παιδιά σ’ αυτόν τον κατεστραμμένο τόπο όταν μπορώ να το παίζω ψευτοδιανοούμενος λαϊκιστής (τύπου Λαζόπουλος-Κανάκης) και να τα χώνω στις κυβερνήσεις που ο ίδιος ψήφιζα για χρόνια?

Σου προτείνω φιλικά αγαπητέ αναγνώστη, να βρεις την κατηγορία στην οποία ανήκεις πρωτού αρχίσεις να τα βάζεις με τις κυβερνήσεις που έστελναν πλαστά οικονομικά στοιχεία στην ΕΕ, ή σ’ εκείνους που υπογράφουνε τα μνημόνια για να την σκαπουλάρει η χώρα σου. Διότι κι αυτοί σαν και μας είναι κλασικοί κουτοπόνηροι ελληνάρες που νομίζουνε ότι όλος ο κόσμος οφείλει να υποκλιθεί μπροστά στη μεγαλειώδη ιστορία των προγόνων μας. Ακριβώς σαν τη γιαγιά σου που επαίρεται περήφανα για τα κάλλη της νιότης της όταν της κρέμονται πλέον από παντόύ…

Παρανόηση #2: Δεν ευθύνεται η Ελλάδα για τις συνέπειες της κρίσης γιατί ήρθε από έξω.

Κολοκύθια με τη ρίγανη! Η παγκόσμια κρίση επηρρέασε όλες τις οικονομίες του κόσμου αλλά ξετίναξε μόνο τις πιο παρηκμασμένες και τριτοκοσμικές από αυτές. Η μόνη αλυσιδωτή αντίδραση που συνετάραξε ουσιαστικά τη χώρα ήταν η μείωση κατά 15% των εισρροών από τη ναυτιλία και τον τουρισμό το 2009 (στις οποίες και βασίζεται πολύ έντονα η οικονομία της). Αυτό από μόνο του μπορεί να ήταν ένα πολύ σοβαρό πλήγμα για την Ελλάδα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα οδηγούσε σε τέτοιες θλιβερές συνέπειες αν τα επίπεδα φοροδιαφυγής δεν αύξαναν ήδη το έλλειμα κατά 20 δις ευρώ το χρόνο (εσύ πόσα χρωστάς αναγνώστη?) και αν η χώρα δεν έστελνε πλαστά οικονομικά στοιχεία στην ΕΕ από το 2001 για να συνεχίζει να δέχεται τα ΚΠΣ. Για να μην αρχίσω την αναφορά στις μεταχουντικές κρατικοποιήσεις των προηγούμενων δεκατιών της μουχλιασμένης πλέον κυβέρνησης των Παπανδρεοκαραμανλήδων που χρηματοδοτήθηκαν από δανεισμένους (και συνεπώς ανύπαρκτους!) πόρους. Κοινώς, με το πρώτο ισχυρό ταρακούνημα πέσαμε στο λάκο που σκάβαμε για χρόνια. Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ! Πάρτο επιτέλους απόφαση!

Παρανόηση #3: Οι ξένες χώρες θέλουνε την καταστροφή της Ελλάδας.

Την να την κάνουνε μια χώρα που χρωστάει της Μιχαλούς, και απαριθμεί μόλις το 0.0017% του πληθυσμού της γης ρε φαντασμένε συνομμώτη του καναπέ? Ή μήπως ανήκεις και συ στην κατηγορία των παρηκμασμένων ελληνόπληκτων που δεν το κουνάνε από τη χώρα τους επειδή γκαρίζουνε πώς «δεν υπάρχει άλλη χώρα εφάμιλλης ομορφιάς»? Ξεκούνα λίγο από την κούνια που σε κούναγε ρε μαγκέλληνα ξερόλα και βγες παραέξω να ανοίξει λιγο το μάτι σου! Εξάλλου, αν οι «ξένοι» επιδιώκουνε κάτι, αυτό είναι να ωφεληθούνε οικονομικά από κάποια επικείμενη επένδυση κεφαλαίων στη χώρα η οποία και θα συμβάλλει παράλληλα τόσο στην ανάπτυξη του τουρισμού αλλά και του τόπου γενικότερα. Αλλά βέβαια, αυτό στο δικό σου το μίζερο και εθνικιστικό μυαλό μεταφράζεται ως «ξεπούλημα». Και τι σε πειράζει ρε «πας-μη-Έλλην-βάρβαρος» Κυριάκο αν κάποιες επιχειρήσεις μεταπωληθούνε σε ικανούς ιδιοκτήτες του εξωτερικού? Θα μολυνθεί το αθάνατο εθνικό ύφος της Ψωροκώσταινας? Αλλά για σένα η ευημερία αυτού του τόπου δεν είναι θέμα αντικειμενικής αντιμετώπισης, είναι θέμα εθνικιστικής ψευτο-υπερηφάνιας και σαθρού ελιτισμού (η μήπως καλύτερα «ελλητισμού»?). Δυστυχώς όμως Κυριάκο, η πραγματικότητα είναι ότι τη σήμερον ημέρα οι Έλληνες είμαστε εκείνοι που βαρβαρίζουμε…

Τέλος, έχουμε το θύμα του κιτρινοτυπισμού και της συνομωσιολογίας των MME που θα σου πει: “Μα ποντάρανε στην οικονομική κατάρρευση της χώρας!” (βλ. “σκάνδαλο” με CDS). Αυτό έλλειπε! Με τέτοια τραγική προιστορία που έχει η χώρα ώς προς την οικονομική της διαχείριση θα ήταν επενδυτικό έγκλημα να ποντάρουν αντίθετα! Και σταμάτα να το παίζεις δήθεν θιγμένος και αδικημένος επικαλούμενος το «διεθνές δίκαιο». Ζούμε σε μία παγκόσμια καπιταλιστική κοινωνία στην οποία επικρατούνε οι ισχυροί. Και η Ελλάδα καλώς η κακώς δεν ανήκει πλέον μέσα σ’ αυτούς. Παρτο λοιπόν απόφαση και αντιμετώπισε τις συνέπειες σαν πραγματικός Έλληνας και όχι σαν κότα μαγκέλληνας.

——————

Επίλογος: Η Ελλάδα είναι μία πανέμορφη χώρα με μεγαλειώδη και μακρόχρονη ιστορία. Κι όπως κάθε πολιτισμός, έτσι κι ο Ελλαδικός είχε μία αρχή, μία ακμή και μία παρακμή. Και μπορεί η ακμή της να ήταν ιδιαίτερα επιδραστική απέναντι στον παγκόσμιο πολιτισμό και να στιγμάτισε την ανθρωπότητα σε αμέτρητα επίπεδα, αλλά ανήκει πλέον στο παρελθον. Στο παρόν, η χώρα έχει παρουσιάσει αναμφίβολλα σημάδια πολιτισμικής κόπωσης και γήρανσης που αποτελλούν εμφανείς ενδείξεις παρακμής. Σαν υπερήληκη λοιπόν γυναίκα που έζησε μία γεμάτη ζωή, οφείλει να «αποσυρθεί» με αξιοπρέπεια παραχωρώντας τη θέση της στο νέο και το διαφορετικό. Σε αντίθετη περίπτωση, το μόνο που καταφέρνει γαβγίζοντας με το φαφούτικο στόμα της, είναι να γελοιοποιεί τον εαυτό της. Και μαζί όλους εμάς που σχετιζόμαστε μαζί της.

Αγάπη

sad girl

Σταμάτα να απολογείσαι για τα παλιρροϊκά κύματα ασυνέπειας με τα οποία με κατακλύζεις. Γελιέσαι οικτρά αν νομίζεις ότι έχεις τη δύναμη να με προδώσεις. Αυτό το πλεονέκτημα το έχεις χάσει από τον καιρό της πρώιμης κοινωνικής μου αποφοίτησης. Πρωτού λοιπόν επιδωθείς σε ανειλικρινείς μεγαλοστομίες, αφιέρωσε λίγο από τον χρόνο σου για να με μάθεις.

H πρώτη μου πατρίδα αρνήθηκε να μ’ ελευθερώσει από τη ματωμένη της μήτρα. Η δεύτερη, με κατέταξε στο πρόστυχο τάγμα της αυτοκαταστροφικής μιζέριας της και με πρόσταξε επανειλλημένα να υποκλιθώ σε είδωλα που δεν έφεραν το όνομα μου. Όσο για την τρίτη, εκείνη φρόντισε να με ποτίσει αμέτρητα φιλιά καμμωμένα από ψυχοφάρμακα. Μην τρέφεις λοιπόν αυταπάτες ότι μπορείς να με λυπηθείς. Δεν έχεις καμία ελπίδα να συγκριθείς…

Εξ’ άλλου, οι ανάπηροι δεν δικαιούνται να οικτηρούν. Μόνο ένας καταραμένος σαν και μένα, δίχως τη χρυσή πανοπλία του Καρυωτάκη έχει αυτό το θλιβερό προνόμιο. Αλλά ποτέ μου δεν διαλέξα να γεννηθώ με τέτοιο βάρος. Γι’ αυτό κι όταν καμιά φορά κατα τύχη την φορέσω, δυσκολεύομαι τόσο πολύ να την ξεφορτωθώ. Είναι επικίνδυνα τέτοια επίπεδα συγκαταβατικότητας και κατανόησης… Οδηγούνε κατευθείαν στην άνευ όρων αποδοχή σου και συνεπώς στην φθορά μου.

Αλλά αυτό το διαρκές φλέρτ με το τέλος μου με απελευθερώνει. Είναι εκεί να μου θυμίζει ότι δεν έχω τίποτα δικό μου για να χάσω, και για να μου δίνει ώθηση να συνεχίσω. Και σκοπεύω να κάνω αυτό ακριβώς, μέχρι να γίνω σπορά για τον επόμενο οφειλέτη. Γνωρίζω λοιπόν καλά και από την αρχή, πιο είναι το τίμημα. Και είμαι διατεθειμμένος να το πληρώσω μέχρι την τελευταία δεκάρα. Ξέρω επίσης ότι αυτό σε τρομοκρατεί επειδή σου αφαιρεί κάθε έλεγχο από πάνω μου. Αλλά αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα. Είναι δικό σου!

Γι’ αυτό σου λεω: Κάθε συγγνώμη σου θα πέσει στο κενό. Δεν έχω να σου συγχωρέσω απολύτως τίποτα. Σε έχω ήδη αποδεχτεί έτσι όπως είσαι. Εσύ από την άλλη, δεν είμαι και τόσο σίγουρος…

Προηγούμενο

Τελεσίγραφο

Cutting_the_edge

Το χέρι που μου απλώνεις δήθεν λυπημένα, θα σου το κόψω σε δεκάδες κομμάτια. Ύστερα, θα τα μαζέψω όλα ένα ένα, και ευλαβικά θα τα σερβίρω για δείπνο στην πεινασμένη ερωμένη σου, που χρόνια τώρα εκλιπαρεί ξενηστικωμένη την προσοχή σου. Κι όσο εκείνη θα καταβροχθίζει μανιωδώς το απρόσμενο συσσίτιο της, εσύ θα στέκεσαι ανήμπορος θεατής της αδηφάγου όρεξης της, που θα γιγαντώνεται μαρτυρικά μπροστά σου.

Όμως αυτή, δεν είναι ούτε η πρώτη αλλά ούτε και η στερνή σου απόπειρα. Εδώ κι αιώνες, πασχίζεις απεγνωσμένα να καθορίσεις την ετοιμόρροπη αυτοκυριαρχία σου πάνω στα δικά μου στραβοπατήματα. Τώρα ποια, βρυκόλακας εν αποστρατεία, και αποκαμμωμένος από την μακροχρόνια επετεία για φρέσκο αίμα, άρχισες πλέον ν’ αποζητάς τη λεία σου σε νωπές πληγές τρίτων…

Είσαι ευπρόσδεκτος να προσπαθήσεις όσες φορές θέλεις. Μπορεί να μην έχεις την παραμικρή ελπίδα να με αγγίξεις, αλλά τουλάχιστον θα σου δοθεί η μοναδική ευκαιρία να τραφείς από τα ίδια σου τα τραύματα!

Απορείς… Καλά να πάθεις! Σ’ αυτόν τον Κόσμο δεν θα βρεις πουθενά κανόνες, ηθική ή δικαιοσύνη. Αυτές οι λέξεις μου προκαλούνε αλλεργία στο κρανίο. Εδώ υπάρχουνε μοναχά επιλογές: Δικιά σου η επιλογή να φυτρώνεις απρόσκλητα εκεί που με σπέρνω, και δική μου η επιλογή να ξεριζώνω τις ελεήμονες παρασιτικές φύτρες σου κατά βούληση.

Εξοργίζεσαι! Αναμενόμενο… Όμως για μία ακόμα φορά, είσαι ο μόνος υπεύθυνος για τον δρόμο που θα χαράξεις, ακόμη κι αν αυτός διασταυρώνεται με τους δικούς μου. Άλλωστε, μου περισσεύουνε ακονισμένες λεπίδες, κι εσένα σου περισσεύει ένα χέρι.

Φοβάσαι… Κακώς! Δεν έχω καμία απολύτως διάθεση να σε αποτελειώσω. Η εξόντωση σου δεν σημαίνει τίποτα για μένα. Ούτε όμως και η επιβίωση σου. Δεν είσαι τίποτα περισσότερο από σπορά για το αύριο. Το ίδιο και γω.

Είσαι λοιπόν ελεύθερος να βγεις στους δρόμους και να ουρλιάξεις, πώς ότι δε σε σκοτώνει σε αφήνει ανάπηρο… 

Προηγούμενο

 

Split-Second

moment

Brand new face, same old fear

You’re bringing back, our holy tear

Kill the words, in the air

I won’t ask. I wouldn’t dare…

.

For no more than a second, our sights will cross

Our precious victory, is our only loss

The pain is the same, as it was back then

But if you ask me, I would do it again

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

Time has come, no goodbyes

No more prays, no more lies

You may say something, but I won’t

I‘ll only cry, if you don’t.

.

You came from nowhere, where you belong

To injure my silence, and give me this song

Although it’s been ages, it seems like a day

Don’t try to explain. I know you can’t stay…

.

In this moment of truth, I don’t have to be fake

And I won’t say ‘I love you’, cause you know that I do

We are the only responsible for the choices we make

So I am choosing right now, to spend it with you.

.

This is dedicated to all of my friends who are leaving me behind. Have a great new life guys! I love you all!

Duncan

Next

Day of Melodies/Moving in Circles

In the black Circle

Vague memories

From the day one

Relief and pain in my mirror

What have I become?

.

I just wanna feel

The horrifying void

Every inch of your existence

Why do you seem annoyed?

.

Moving in circles

.

Given up all hopes

Have forfeited all my prays

Cause the only truth

Lies in us and what remains

.

See you again

When I ‘m blind

Lose you again

At the cross of time

.

Moving in circles

.

I know we’ll meet again

It’s a loophole time created

Then be lost again

Our shadows will be faded

.

See you again

When I’ m blind

Lose you again

At the cross of time

.

Moving in circles

.

Olga, this song is my present for your birthday…

I am blessed to have known you for all these years!

Love,

Duncan

Next

Betrayal

the face of despair

You fire away, with license to kill

You’d do it for fun; you’d do it for the thrill

You’re not gonna stop, or maybe just chill

It’s not how it works, not a part of the deal

.

Your name is Hope, I call you Excuse

I see you as a foe, but they see you as a Muse

Your air is toxic, but they need you to breathe

Don’t care for your gifts; I just want you to leave

.

You look for new victims, in those who kneel

In a death of a child, and a convict’s last meal

You are totally fake, even though you look real

You can’t hurt ‘em all, some of us will heal

.

Our final breath, which you take away

Just another small piece, for you to display

But you won’t satisfy, your voracious hunger

Our in vain resistance, it ‘ll just feed your anger

.

You are only a promise that you can never keep

You don’t care about us; it’s our lives that you seek

You are nothing but banes and cuts that go deep

A beautiful lie, that sends us to sleep

.

Your name is Hope, I call you Excuse

I see you as a foe, but they see you as a Muse

Your air is toxic, but they need you to breathe

Don’t care for your gifts; I just want you to leave

.

I wrote these lines inspired by Anush’s and Jacob’s beautiful music. I later sent this poem to a competition and I received the Kurnitz award. And for that, I am grateful to both!

Duncan

Next

Δικά μου για πάντα…

 Painful_Memories_by_miss_ninja

Σήμερα, μάταια προσπάθησα να χαθώ στις συνήθεις φιλοσοφικές μου δίνες. Κάθε υποψία ειρμού εξαφανίστηκε στη θέα εκείνου του ανήλεου πρασινοκόκκινου βλέμματος που εισέβαλλε ξαφνικά, απρόσκλητο στην ψυχή μου. "Συγγνώμη", μου είπε μετά γεμάτο ευγένεια και έκανε να φύγει για το σταθμό. Όμως το τρένο είχε από ώρα ξεκινήσει, παίρνοντας μαζί του τη μοναδική νόμιμη κάτοχο, που είχε ήδη επιβιβαστεί…

Σαν να μην έφτανε αυτό, ένα ακόμη ορφανό και απελπισμένο χαμόγελο δραπέτευσε την τελευταία στιγμή από το βαγόνι και γαντζώθηκε αυθόρμητα επάνω στην καρδιά μου. 

Έπρεπε λοιπόν ν’ ανέβω τις σκάλες της επιστροφής, παρέα με τους δύο νέους μου επισκέπτες. Γρήγορα όμως τα πόδια μου άρχισαν να λυγίζουνε από το ασήκωτο βάρος. Ένα μουδιασμένο δάκρυ πήδηξε τότε από το παρατηρητήριο μήπως και ελαφρύνει το φορτίο. Ένα δεύτερο – πιο θαραλλέο – το ακολούθησε με μικρότερο δισταγμό. Σύντομα, η ατμόσφαιρα είχε γεμίσει με δεκάδες υγρούς αυτόχειρες. 

Καθώς η όραση μου θόλωνε, το βήμα μου γινόταν ολοένα και πιο ανάλαφρο. Άρχισα λοιπόν να επιταχύνω…

Αλλά πάνω που νόμιζα ότι είχα αρχίσει να ισορροπώ, σκόνταψα πάνω στο αγαπημένο της αστέρι. Ο πεντάκτινος ήλιος με τη χρυσή και σκονισμένη επιγραφή, που ανεπιτυχώς έψαχνε τόσον καιρό, ήτανε τώρα βίαια καρφωμένος στο σκαρί μου. Τον καλωσόρισα κι αυτόν δίχως δεύτερη σκέψη…       

Έτσι, με το βλέμμα αραγμένο στην ψυχή μου, το χαμόγελό κρεμασμένο στην καρδιά μου και το αστέρι προσγειωμένο στις προϊστορικές μου πληγές, συνέχισα το ταξίδι μου αιμορραγώντας…

Προηγούμενο

 

Φορμαλισμός

(F)art

– Τι είμαι με μία λέξη? 

Ζωντανός και Περίεργος.

– Μ’ αυτές είναι τρεις!

– Ναι, έχεις δίκιο. Πάμε ξανά…

– Τι είμαι με μία λέξη?

– Κόπανος…

Επόμενο

Διαύγεια

woman

Την ημέρα που συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει τίποτα έξω από μένα, έπαψα να αισθάνομαι μοναξιά. Αλλά καμία τέτοια αυτογνωσιακή δραστηριότητα δεν θα μπορούσε να με προσπεράσει αναίμακτα. Έτσι, άρχισα για πρώτη φορά να κυριεύομαι από τη διαπεραστική οσμή της Ανίας. Και ευθύς συνετρίβην σαν αρχάριος!

Οι μέχρι πρότινος απάτητοι οσφρητικοί μου υποδοχείς, άρχισαν να τρεκλύζουνε στη θέα αυτής την θρυλικής πρόξενου της Στάσιμότητας, και ένας ένας άρχισαν να λιποθυμούν νικημένοι. Η διάνοια μου πάγωσε και το μουδιασμένο φρούριο του μυαλού μου κατέρρευσε κι εκείνο ακυβέρνητο. Έμεινα λοιπόν μισοπεθαμένος να πληρώνω το ύψιστο τίμημα της ελεύθερης βούλησης. Μονάχα κάτι άρρυθμοι χτύποι έμειναν πίσω να μου θυμίζουν ότι ακόμα και η βαρυγκομιά μετράει για ανάσα… Ένα τικ… Δύο τακ… Παύση… Κι άλλο τικ… Ζω… Ζω… Ζω? Ζω…

Αλλά το τσιράκι αυτής της κίβδηλης θεάς, έκανε το μοιραίο λάθος να μη με εξοντώσει όταν είχε την ευκαιρία. Αυτό το θλιβερό αποτύπωμα του θανάτου στον κόσμο των ζωντανών, δεν είχε τη δύναμη να μου δώσει τη χαριστική βολή. Έτσι, κατάφερα επιτέλους κάποτε να ξυπνήσω από το λήθαργο. Οι ανυπόφορες παγιωμένες μονάδες που με πλαισίωναν, έδωσαν τη θέση τους στη φλόγα του αναλώσιμου συνόλου. Γονάτισα οικτρός ερωμένος των ανθρώπων, αλλά σηκώθηκα κολοσσιαίος Εραστής της ανθρωπότητας. Της μονάδικης αντάξιας ερωμένης για το ανυπέρβλητο Είναι μου…

Από τότε σκοτώνω χωρίς ενοχές κάθε ανιαρό και σάπιο δεσμό με τα αμόλυντα ή αραχνιασμένα πρόσωπα που συναντώ. Ταράζω τα νερά της εξοντωτικά γαλήνιας θάλασσας της Συνήθειας. Με χαμόγελο, δάκρυ, φωνές ή τη σιωπή μου, δεν έχει σημασία. Η δολοφονία είναι η μεγαλύτερη έκφραση της αληθινής αγάπης. Αλλά είναι ταυτόχρονα και η πιο επίπονη. Πρώτα απ’ όλα για εμένα τον ίδιο. Όμως, όλα τα εμπόδια στο δρόμο για την Ακινησία πρέπει να εξοντωθούν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εξ’ άλλου, η Ευτυχία επιλέγεται, δε συμβαίνει από μόνη της…

Προηγούμενο 

    

« Older entries